دلا خو کن به تنهایی

                                   که از تنها بلا خیزد.

ایکاش این سفر ، سفری بی برگشت باشه...

خدایا!

ناشکری نمیکنم

اما بیشتر از این نمیخوام...

پروردگارا!

دل به تو می سپارم

و

نام تورا تکرار می کنم،

هر صبح که طلوع خورشیدت را می بینم

و

هر شامگاه که سر بر بالین می گذارم....                        "دریا"

خویشتن را

به اسارت ذهنمان

 سپرده ایم

و اندیشه را

 از خویشتن

تهی ساخته ایم

شگفتا

که به انتظار گشایش نیز

دل من دیر زمانی است که می پندارد:

"دوستی" نیز گلی است ،

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقه ترد و ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آن که روا می دارد

جان این ساقه نازک را

دانسته

بیازارد.....

                                                                        " فریدون مشیری"

گفته بودی دلتنگی هایم را با قاصدک ها قسمت کنم تا به گوش تو برسانند.

می گفتی قاصدکها گوش شنوا دارند غم هایت را در گوششان زمزمه کن

 و به بادبسپار ....

من اکنون صاحب دشتی قاصدکم ،

اما مگر تو نمی دانستی قاصدکهای خیس از اشک، می میرند...

"دلم برای خودم تنگ شده...."

 ششمین سالگرد باز کردن فایلمونو ...

با نگرانی و دلهره  و نا امیدی ....

آغاز کردیم...

خدایا!

ما رو از بلاتکلیفی نجات بده.....        

 " آمین"

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر سفر نكنی،
اگر كتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
زمانی كه خودباوری را در خودت بكشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر برده‏ عادات خود شوی،
اگر همیشه از یك راه تكراری بروی،
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی،
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سركش،
و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند،
دوری كنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‌كنی
اگر هنگامی كه با شغلت‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نكنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی،
كه حداقل یك بار در تمام زندگیت
 ورای مصلحت اندیشی بروی

امروز زندگی را آغاز كن!
امروز مخاطره كن!
امروز كاری كن!
نگذار كه به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نكن!

                                           ترجمه: احمد شاملو -پابلو نرودا

دیروز...

تو باغ...

 زیر  نم نم بارون بهار ....

چشم هامو بستم

و

خاطرات روزهای زیبای گذشته رو مرور کردم...

ایکاش باز ،

بارون بباره ...